Afscheid van de polyvalente Lege Tas

Omgaan met veranderingen. Wat zijn wij hier goed in.

Het afgelopen jaar werd alles anders voor een generatie gelukzakken als wij, die van dichtbij
geen oorlogen meemaakten, altijd al genoeg te eten hadden (zelf als de restaurants dicht
zijn), waar ‘zagen’ gerelateerd is aan het weer van vandaag en ‘dat het vroeger toch beter
was’ (want gisteren scheen de zon nog).

We werden reeds gevormd om met veranderingen (‘Wie heeft mijn kaas gepikt?’, ‘Help, mijn
ijsberg smelt’) te kunnen omgaan en toch…

Ik kreeg het onlangs toch wel krap lastig toen het doek viel over de polyvalente Lege Tas. De
zaal, in wezen een sportzaal waar alle Driessers uit de jaren ‘90 en 2000 zich wekelijks in het
zweet werkten onder de deskundige en gedreven leiding van Ann Esprit.

Matoefeningen, balsporten, volksdansen, opwarmingsoefeningen over de lengte van de zaal
en weer terug. We beleefden het allemaal samen, het was nog de tijd dat woonbegeleiders
mee instonden van de ondersteuning van de cliënten en sport dus voor iedereen was.
Zweten deden we er ook op tal van andere festiviteiten: de zaal was het decor voor menig
feestgedruis. Wie zweette niet bij de legendarische personeelsfeesten, na een lange
personeelsuitstap, op de after-party met een goede DJ? Of de bussen vol feestvierders die
maandelijks van de fuiven kwamen genieten, waar bevriende voorzieningen graag naar toe
kwamen. Of we zweetten op de jaarlijkse kaas-en wijnavonden of mosselsoupers, hetzij van
de bediening, hetzij van het veel en rijkelijk eten en drinken, ‘t was tenslotte voor het goede
doel (maar ook omdat het gezellig was). Vrije podia, nieuwjaarsmarkten, optredens,
toneel,… het passeerde allemaal en veelvuldig de revue. Het ging er ook soms serieus aan
toe, met personeelsvergaderingen of vormingen, maar ook dat was altijd ‘samen’, bijleren en
tanken en soms (te lang) blijven plakken.

Naarmate Den Dries ouder werd, en de Driessers dus ook, kwam daar ook al eens een
pensioenfeest bij, of een koffietafel om afscheid te nemen van een dierbare geliefde.

Altijd was het intens en samen, met een lach en een traan.
Zoveel memorabele momenten die nu anders zullen zijn.

Kijk, we krijgen een hernieuwd café, kleiner weliswaar, maar vast gezellig. Een bruine kroeg
is sfeervoller dan een omgebouwde turnzaal. En met een extra attractie: de blik letterlijk op
de nieuwe toekomstdroom, kleinschaliger wonen, te midden van buurt en maatschappij, mét
een toffe brasserie waar je echt kan ontmoeten en waar het ook voor het zorgintensief
wonen mogelijk wordt om zichtbaar te zijn en onderdeel uit te maken van de lokale buurt
waarin we verankerd zijn.

De blik op de toekomst en vooruit kijken, daar zijn we nog beter in. En dat kan maar door los
te laten en te veranderen. We zijn er klaar voor en zien je graag verschijnen in de Lege Tas
of op ons terras, voor een babbel en een toost op de toekomst.

Hilde Buysse

coördinator Werk, Vrije Tijd en Beleving

 

Schrijf je in op onze nieuwsbrief